Smile, Smile, SMILE


Opgewekt zitten Auke, Bart, Folkert en ik in de auto richting de Westeinder om daar te zeilen om de kampioenstitel. Eerst nog even de zeilen checken. Wat een spektakel is dat zeg, je zou er een boek over kunnen schrijven. Fok hier? Oh grootzeil vergeten, ja stempel, check, oh nee wacht, toch niet. Leg hier maar neer. Nee niet daar. Hier. Een hoop geschuif, gemeet en gedoe om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat de verstevigingen in ons grootzeil één millimeter te groot zijn.

Na een lesje knippen en plakken van Folkert is het tijd om te wachten op de wind. Gelukkig hoeven we ons niet te vervelen. We starten een Ligretto competitie. Ligretto is een kaartspel waarin je heel alert moet zijn en snel moet handelen. Net zeilen, zodra er iets verandert in het speelveld (de wind) moet je dat zien, schakelen en handelen. Een goede warming-up (wat later blijkt). Ook de Spanker mannen spelen graag een potje mee. Maar de Randmeren weten de eer hoog te houden en maken ze dik in.

Na dag één van het NK staat iedereen nog op nummer 1 en staat niemand onderaan. Het zeilen is afgeblazen. Gelukkig wel nog de nodige successen op de kant behaald in de spelletjes competitie. Zaterdag verschijnen we weer vol goede moed op het clubhuis. Op de plas zijn iets meer rimpeltjes te zien, en terwijl sommigen van ons nog de laatste croissant kruimels achter hun tanden wegschrapen, besluit het wedstrijd comité om direct het water op te gaan. De Javelin en Spankers gaan van start, maar een algemene terugroep redt de Randmeren van een dobberpartij. Vals alarm, de wind verdwijnt als sneeuw voor de zon, en we keren terug naar het clubhuis. Nog een potje Ligretto dan maar.

In de avond is het zover. Yes, we mogen eindelijk. Dat hadden jullie niet meer verwacht hè, Spankers? Waar menig Spanker zeiler de alcoholcontrole niet meer zou doorstaan, starten de meeste Randmeer zeilers als ware BOB’s de volgende wedstrijd. Wij starten bij de Pin en daar zit nog een Randmeer, die over stuurboord denkt te starten. Dat past niet en de rode vlag komt tevoorschijn. Eenmaal bij de bovenboei zijn ze nergens meer te bekennen en Auke gaat als eerste de boei om. Na een spannende wedstrijd eindigen Auke en Bart op 1 en wij op 2. Een mooie eerste uitslag.

De tweede wedstrijd is nog spannender, en we kunnen het bijna niet geloven als we als eerste om de bovenboei gaan. En daar begint de uitdaging want welk bordje hing er op het startschip? We hebben geen idee. Ervan uitgaande dat we net zoveel rondjes moeten als de vorige wedstrijd, gaan we recht op ons doel af. Als we veel lawaai horen van de 645 kijken we achterom, en zien we dat de vijfde? boot, en alles wat daarop volgt, een andere kant op vaart. We kunnen onszelf wel voor de kop slaan dat we niet op dat bordje hebben gekeken en hopen heel hard dat we toevallig om de spreader zijn gevaren. (Als de baan er ‘normaal’ in had gelegen, was dat waarschijnlijk ook gebeurd.) Ondanks de vele extra mijlen eindigen we de wedstrijd met een 1e plek, of een laatste plek, dat is de vraag.

Zoals een ezel zich niet twee keer aan dezelfde steen stoot, checken we de volgende dag 10 keer het bordje op het startschip voor elke wedstrijd. Na de vierde wedstrijd gaan we de puntentelling na, en zien we dat we 3 punten achter staan op Auke en Bart (race 2 niet meegerekend). Dat zijn nog best wat punten te gaan. Met de vorige wedstrijd in ons hoofd (van bijna laatste kan je zomaar als 3e over de finish komen, kijk maar naar Nico) starten we vol goede moed de laatste wedstrijd. Na een niet zo beste start vechten we onszelf naar voren en gaan we ongeveer als 8e om de bovenboei. ‘Alles kan nog, kijk maar naar Nico’, praten we onszelf moed in. Het veld ligt nog dicht bij elkaar, en op spinnaker halen we een paar boten in. Zo blijft de stand een tijdje constant. In het laatste kruisrak doen we goede zaken. Als we een Spanker tegenkomen blijkt dat de Ligretto competitie zijn vruchten heeft afgeworpen. ‘Ja hoor, kom maar voorlangs’. Waarna ze de familie Dankers tegenkomen en heel hard beginnen te schreeuwen: ‘Bakboord!’. Ha, bedankt Spanker spelvrienden, weer een plekje gepakt (sorry Milou).

Wat een adrenaline, we komen steeds dichterbij en onze grote concurrent is in geen velden of wegen te bekennen. Nog een paar boten pakken en dan zijn we er. In het laatste mini kruisrak lijkt het alsof er een wervelwind voorbijkomt, of een landend vliegtuig, maar ineens is er wind. Gelukkig, dan heeft het niet voor niks 3 uur afgekneld gezeten daar beneden. Hangend in de trapeze gaan we na de benedenboei meteen overstag, in tegenstelling tot alle andere boten. We halen vier boten in en komen als tweede over de finish. YES YES YES het is gelukt! Wie had dat ooit gedacht. Na de Sneekweek, nu samen ook het NK gewonnen.

Na een verfrissende plons (en een kuchje dat me nog steeds herinnert aan het NK) sluiten we het weekend af met een big SMILE.

Folkert Attema en Evelien van Leeuwen

Randmeer Smile (1122)

By |2018-09-18T21:47:11+00:0018 september 2018|Categories: Geen categorie, Nieuws, Nieuws, NK, Verslag|